Πόσο κοντά είναι ο Παράδεισος και η Κόλαση από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Καθόταν σε ένα παραλιακό καφέ στο Ναύπλιο και έπινε ένα freddo espresso, ακριβώς όπως του άρεσε. Τι ωραία που ήταν η ζωή! Απέναντι του καθόταν η γυναίκα του, και στην αγκαλιά της κρατούσε το μόλις ενός μηνός μωρό τους. Δίπλα του η μεγάλη του κόρη, ήσυχη ζωγράφιζε και σιγοψιθύριζε ένα παιδικό τραγουδάκι. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή; 

Την ησυχία έσπασε η φωνή της γυναίκας του: ‘Μωρό μου, δεν πάμε σπίτι; το μωρό κουράστηκε και εγώ ζεσταίνομαι‘. 

Οι ήρωες των παιδικών μας χρόνων από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Σηκώθηκα απο το κρεβάτι με χαρά, έπιασα τα πορτοκαλοκόκκινα μαλλιά μου δυό κοτσίδια, ένα αριστερά και ένα δεξιά, έβαλα το φόρεμα μου και δύο διαφορετικά χρώματα κάλτσες, και έτρεξα να δώσω λίγη ζάχαρη στον κύριο Νέλσον. Το μαιμουδάκι πήδηξε πάνω στον ώμο μου και βγήκαμε μαζί απο το σπίτι μας στην ηλιόλουστη αυλή.

...ξύπνησα ιδρωμένη και μπερδεμένη. Δεν είμαι η Πίπη η Φακιδομύτη;Πρέπει απλά να σηκωθώ, να ντυθώ και να πάω πάλι στη δουλειά; Θα γίνει άραγε τίποτα φορεβό σήμερα;

Νοσταλγώ πολύ την εποχή που όλα μου φαινόντουσαν σπουδαία και κοιτούσα γύρω μου με απορία και θαυμασμό. Την εποχή που είχα ήρωες.

With or without you από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν διάρκεια για κάποιο διάστημα είτε για μια ζωή.

Με τους συμμαθητές, με τους συμφοιτητές, με όσους δουλεύεις μαζί, νιώθεις ότι θα είστε μαζί μια ζωή. Γνωρίζεις νέους ανθρώπους και τους συμπαθείς, τους αγαπάς, τους λατρεύεις, σου ταιριάζουν. Και πιστεύεις ακράδαντα οτι αυτό θα κρατήσει. Αυτό δε συμβαίνει παρά σε σπάνιες περιπτώσεις. 

Λίγους ανθρώπους κρατάμε στη ζωή μας, και αυτό δεν συμβαίνει αναγκαστικά επειδή τους υπόλοιπους δεν τους αγαπάμε. Και όταν λέω ‘κρατάμε‘, δεν εννοώ να ανταλλάσουμε ευχές στις γιορτές, εννοώ στ’ αλήθεια να είναι μέσα στη ζωή μας, να κάνουμε πράγματα μαζί, να μιλάμε συχνά, να βρισκόμαστε, να συνδέονται οι ζωές μας.

Γιατί με κάποιους κρατάμε πιο συχνή επαφή άραγε; Κατέληξα οτι συμβαίνει για διάφορους λόγους που είναι πολύ πιο πεζοί και χρηστικοί απο ότι θέλουμε να παραδεχτούμε: Είτε μένουμε πιο κοντά, είτε τα αγόρια μας ήταν φίλοι, είτε σπουδάσαμε το ίδιο αντικείμενο και οι ζωές μας ενώθηκαν, είτε για πολλούς άλλους λόγους.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ποιούς ανθρώπους έχετε στη ζωή σας πολλά χρόνια, και γιατί συνέβη αυτό; Ηταν τυχαίο ή το προσπαθήσατε; Πόσο δυνατό είναι να κρατήσεις μια φίλη όταν αυτή ζει στην Αγγλία; Η ακόμα και στην Καλαμάτα;

Μερικές φορές αναγκαζόμαστε να σταματήσουμε να είμαστε μέσα στη ζωή των ανθρώπων που αγαπάμε. 

Όπως λέει και ο Πάριος "φταίμε κι οι δυο που ζούμε χώρια" και δεν αναφέρομαι μόνο σε σχέσεις ερωτικές, αλλά και σε σχέσεις φιλικές, συναδελφικές, αλλά και σε εκείνες τις απροσδιόριστες σχέσεις που είναι κάτι ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα. 

Όταν ήμουν πιο μικρή θύμωνα πολύ με τις φίλες μου και εύκολα. Μια φορά θυμάμαι ότι είχα σταματήσει να μιλάω στη φίλη μου τη Μαρία επειδή μου έδινε να κρατάω το φούτερ της στο διάλειμμα κι εμένα μου την έσπαγε. Όπως και να το λέω "φούτερ". Εγώ ήθελα να το λέω κολεγιακό και να μη μου το δίνει να το κρατάω. Ευτυχώς για εμένα, με κατάλαβε γρήγορα, ότι δηλαδή αυτό που με νευριάζει μου περνάει σε πέντε λεπτά και βλέπω τα πράγματα καθαρά. Και σταματησε να με παίρνει στα σοβαρά σε αυτές τις στιγμές. Και είμαστε μέχρι σήμερα καλές φίλες. Οχι επειδή μένουμε κοντά ούτε επειδή τα αγόρια μας είναι φίλοι. Επειδή προσπαθούμε. Μεγαλώνοντας έμαθα να μη νευριάζω τόσο εύκολα και ούτε με τόσο γελοία πράγματα. Έμαθα όμως και ότι οι λόγοι που εκνευρίζεται ο καθένας είναι τελείως διαφορετικοί.

Η ζωή μας είναι δύσκολη, ή καλύτερα την έχουμε κάνει δύσκολη. Γι αυτό και δεν θέλουμε κοντά μας ανθρώπους που μας την κάνουν ακόμα δυσκολότερη. Είναι σημαντικό να ξέρεις τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου. Να ασχολείσαι ώστε να τον καταλάβεις. Τι θέλει, τι δε θέλει, τι τον κάνει έξαλλο, τι τον κάνει να χαμογελάει, τι έχει ανάγκη, τι μισεί. Αλλά χρειάζεται κι εκείνος αντίστοιχα να σε ξέρει και να σε διαβάζει. 

Τι συμβαίνει όμως με τις περιπτώσεις που αυτά τα δύο έρχονται σε σύγκρουση; Αν αυτό δηλαδή που μισεί εκείνος είναι η δική σου αδυναμία; Είσαστε καταδικασμένοι να ζείτε τσακωμένοι ακόμα και αν οι καρδιές θέλουν να περνούν τη ζωή τους μαζί; Ποια είναι άραγε η μαγική ισορροπία που κάνει δύο ανθρώπους να είναι μαζί για μια ζωή; Είναι στο DNA μας ή μπορούμε να το δουλέψουμε;

Έχω παρατηρήσει ότι όσο πιο κοντά έρχεσαι με τους ανθρώπους τόσο ευκολότερο είναι να τους πληγώσεις και να σε πληγώσουν, αλλά χωρίς αυτή την απόσταση αναπνοής, δε θα ήταν η ζωή μας πιο βαρετή;

Με τον άνθρωπο μου έχουμε βρει το δικό μας κώδικα, το δικό μας τρόπο και δε μας ενδιαφέρει αν ο οποιοσδήποτε τον εγκρίνει, για εμάς λειτουργεί καλά και γι αυτό είναι ιδανικός. Είναι κάτι πολύ απλό: Οταν  ένας απο τους δύο είναι εκνευρισμένος και ο άλλος καταλαβαίνει οτι ο τσακωμός είναι προ των θυρών, απλά φεύγει από τον ίδιο χώρο ή αν μιλάμε κλείνει το τηλέφωνο. Ισως δε σας φαίνεται το καλύτερο, αλλά εμείς έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε την οπισθοχώρηση του άλλου και να την εκτιμάμε. 

Στη ζωή μας δεν υπάρχει όμως μόνο ο σύντροφος μας, υπάρχουν τόσοι ακόμα ανθρωποι τους οποίους εκτιμάμε, συμπαθούμε, αγαπάμε, εμπιστευόμαστε. Και τους θέλουμε μέσα στη ζωή μας, χωρίς ταμπέλα.

Καταλήγοντας θα ήθελα να σας ρωτήσω; Να αφήνουμε τα πράγματα όπως έρθουν ή να προσπαθούμε; Κανένα απο τα δύο δεν κατηγορώ, απλά δεν έχω καταλήξει ακόμα.

από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Αυτή τη φορά το κείμενο δεν είναι δικό μου, είναι κάτι που διάβασα και μου άρεσε και σας το μεταφέρω

"Ψάξε να βρεις ότι καλύτερο υπάρχει σε κάποιον και πες του το. Όλοι μας χρειαζόμαστε φιλοφρονήσεις του είδους. Όλοι οι άνθρωποι, πιστεύω, κατέχουν κάτι ιδιαίτερο, για το οποίο θα άξιζαν συγχαρητήρια. Συγχαρητήρια σημαίνει: κατανόηση. Είμαστε θαυμαστά ανθρώπινα όντα στην ιδιαιτερότητα μας και κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλο. Μάθε να ζεις το μεγαλείο του διπλανού σου, και έτσι θα δεις και το δικό σου μεγαλείο"

ΧΑΛΙΝ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Καλή, δυνατή χρονιά σε όλους

Η αλήθεια για τον Άγιο Βασίλη

από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

 

 

Ήρθε κάποια στιγμή στα παιδικά μου χρόνια, που άρχισα κι εγώ να αμφισβητώ την ύπαρξη του παχουλού Άγιου με τη λευκή γενιάδα. Πήγα και ρώτησα με δισταγμό τη μαμά μου,γιατί ακόμα είχα αμφιβολίες για το ποιος φέρνει σε εμένα και στον αδερφό μου όλα αυτά τα πολλά δώρα. Τότε η μαμά μου μου είπε την αλήθεια:

Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε κάνει στα ψέμματα ότι την πήρε ο ύπνος στο κόκκινο καναπεδάκι που είχαμε στο σαλόνι...

Το τέλειο δώρο, από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Λατρεύω να κάνω δώρα! Το προτιμώ πολύ περισσότερο από το να λαμβάνω. Μου αρέσει η διαδικασία του να σκεφτώ, να αποφασίσω, να δυσκολευτώ, και τελικά να βρω το τέλειο δώρο. Γι αυτό δε μου αρέσει να κάνω τα δώρα μου βιαστικά, θέλω το χρόνο μου.

Τα τελευταία χρόνια, όχι λόγω οικονομικών δυσκολιών,( εξάλλου τα δώρα κάθε άλλο παρά θέμα χρημάτων είναι ), μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να πάρω δώρα στις φίλες μου. Είναι που δεν τις βλέπω, είναι που έχουν οι ζωές μας διαβεί σε δρόμους διαφορετικούς, είναι που χάσαμε την καθημερινή επαφή και νιώθω ότι πια δεν ξέρω τι τους αρέσει, τι θα ήθελαν, τι θα τους άρεσε. Προσπαθώ να σκεφτώ και το μυαλό μου πάει μόνο σε κάτι που θα τους άρεσε τότε. Σήμερα όμως είναι το τώρα, και όχι το τότε, δε θέλω να ζω στο παρελθόν. Δε θέλω να πάρω δώρα από υποχρέωση.

Αποφάσισα λοιπόν, αγαπημένες μου. Το πολυτιμότερο δώρο, αυτό που μας λείπει, είναι ο χρόνος. Μπορεί να μην τυλίγεται σε φανταχτερές ζελατίνες, ούτε να μπαίνει κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά ξέρω ότι είναι αυτό που θα μας κάνει να χαμογελάσουμε. Χρόνο μαζί, όπως παλιά.

Καλές γιορτές σε όλους μας

Μη μιλάς, αγάπη μου

Από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Όσο περνούν τα χρόνια συνειδητοποιώ...

Το ταξίδι που πάντα ήθελες να κάνεις

από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Ξέρω, μη μου πεις. Ξέρω το ταξίδι που πάντα ήθελες να κάνεις. Να πάρεις μια τσάντα και να φύγεις μακρυά από όλους, να μπεις μόνη σου σε ένα πλοίο/αεροπλάνο/τρένο και να ζήσεις την περιπέτεια. 

Επειδή πολλές σκέψεις στη ζωή μας φαντάζουν ιδανικές και μένουν στο μυαλό μας ως απραγματοποίητες, σκέφτηκα να σου πω αυτή την ιστορία.

Ο άντρας με τις πολλές γυναίκες

της Παυλίνας Κωνσταντάρα

Μη σας ξεγελάει ο τίτλος. Δεν πρόκειται να διαβάσετε για απιστίες, ένοχα μυστικά ή ανατολίτικες συνήθειες. Αλλά για άντρες που ζουν με πολλές γυναίκες: σύζυγο, κόρες, πεθερά, μητέρα, αδερφή, κουνιάδα. Καταλαβαίνουν άραγε καλύτερα το γυναικείο ψυχισμό ή καταλήγουν να γίνουν μισογύνηδες και να αναζητούν την αντροπαρέα όπως το νερό στην έρημο;

Συνηθίζεται ποτέ η ζωή ανάμεσα σε πολλές γυναίκες; την είχαν σκεφτεί ποτέ τη ζωή τους κάπως έτσι;

Θυμάμαι να μου διηγούνται πόσο απογοητεύτηκε ο πατέρας μου όταν έμαθε οτι είμαι κορίτσι...Δεν υπήρχε ο υπέρηχος τότε και έτσι εκτυλίχθηκε ένα κωμικοτραγικό σκηνικό όπου ο παππούς μου, ως γιατρός είχε μπει στη γέννα και βγήκε να ανακοινώσει τη γέννηση: "Είναι ένα υγιέστατο παιδάκι" είπε γελαστός. "Μα, τι είναι;" ρωτούσε ο μπαμπάς μου. "Χαίρει άκρας υγείας, όλα πήγαν καλά", συνέχιζε ο παππούς μου όλο χαμόγελα. "Τι είναιαιαιαιαι;" έβγαζε αφρούς ο μπαμπάς μου.

"Κορίτσι", είπε ο παππούς μου και έπεσε σιγή και παγωμάρα στο χώρο. Μούτρα ο μπαμπάς μου που προσπάθησε να κρύψει την απογοήτευση του, που περίμενε το διάδοχο του, το διπλανό του στα ματς του Ολυμπιακού, τη συνέχεια του. 

Εγώ τι ήμουν; Απλά ένα κορίτσι. (δεν είχε ακούσει ακόμα το "Κάνε κορίτσι να έχεις καλά γεράματα" που μου έμαθαν αργοτερα!)

Πέντε χρόνια μετά, ίδιο σκηνικό, ίδιοι πρωταγωνιστές, διαφορετική απάντηση "Αγόρι". Κι ενώ θα περιμένανε απο τον μπαμπα μου να πετάξει απο τη χαρά του, αυτός πάλι μούτρωσε. Ηθελε πάλι κορίτσι (με τίποτα δεν ευχαριστιόταν αυτός ο άνθρωπος!). Είχε μάθει να ζει μαζί μας, είχε λατρέψει το κορίτσι του και το γυναικείο κόσμο στον οποίο ζούσαμε. Είχε συνηθίσει να είναι αυτός και οι γυναίκες του...

Έχω ένα φόβο, που τον απέκτησα απο αυτή την απίστευτη αδυναμία που βλέπω να έχουν οι μπαμπάδες στις κόρες τους: Κι αν αγαπήσει ο μπαμπάς την κόρη πιο πολύ απο τη μαμά; Κι αν ο λόγος που γυρίζει με χαρά στο σπίτι είναι μόνο η κόρη και αυτό η μαμά  το νιώθει; Μήπως ενδόμυχα αυτός είναι ένας λόγος που οι περισσότερες κόρες εισπράττουμε επιθετικότητα από τις μαμάδες μας;  

Η κόρη ενός φίλου του λέει οτι όταν μεγαλώσει θέλει να τον παντρευτεί. Αυτός της εξηγεί οτι δε γίνεται γιατί είναι ήδη παντρεμένος με τη μαμά. Αλλά αυτή επιμένει. Κι αυτός λιώνει.

Στο κινητό του ποζάρει με νάζι, στο μπρελόκ των κλειδιών του χαμογελάει, στην οθόνη του pc του είναι μελαγχολική.Η μαμά πως νιώθει που η δική της φωτογραφία δεν είναι πουθενά, παρα μόνο στο τζάκι, στην ασημένια κορνίζα της φωτογραφίας του γάμου τους;

Κι αν...κάποτε ο μπαμπάς δεν αγαπάει πια τη μαμά και μείνει στο σπίτι μόνο για να βλέπει την κόρη;

Άντρα που ζεις με τις πολλές γυναίκες, να θυμάσαι καλά ένα πράγμα: Διάλεξε με προσοχή και αγάπη τη μαμά της κόρης σου.

Γιατί, το ξέρω οτι δεν το συνειδητοποιείς, αλλά η κόρη θα μεγαλώσει και θα φύγει. Κι εσύ θα μείνεις με τη μαμά της. Με τη μαμά της που ερωτεύτηκες, με τη μαμά της που αγάπησες, με τη μαμά της που έβαλες σε δεύτερο πλάνο. Η μαμά της θα έρθει και πάλι να σταθεί μόνη της δίπλα σου.

Φυσικά και μπορούμε να έχουμε φίλες.

από την Παυλίνα Κωνσταντάρα


Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κορίτσι με σγουρά φουντωτά μαλλιά. Τη λέγανε Μάρθα, αν κι εγώ την έλεγα κουκίδα γιατί μου θύμιζε κουκίδα όταν φοβόταν και κουλουριαζόταν γύρω από τον εαυτό της. Είχε πολλά ταλέντα και μου άρεσε αυτό, σχεδόν το ζήλευα γιατί εγώ δεν μπορούσα να κάνω αυτά που έκανε εκείνη. Χόρευε, έπαιζε πιάνο, τραγουδούσε, ακόμα και τα γράμματα της στο τετράδιο ήταν πολύ πιο όμορφα από τα δικά μου. Και έγραφε και στίχους. Μου έμαθε να γράφω τις σκέψεις μου, μου έμαθε τραγούδια και μουσικές, μαζί πηγαίναμε θέατρο και πολύ σινεμά, διαβάζαμε βιβλία και τα συζητάγαμε. Ακόμα και για αγόρια όταν μιλούσαμε, με εκείνη ήταν διαφορετικά! Κάναμε πολλά διαφορετικά πράγματα μαζί, κάναμε μπάνιο Ιανουάριο στη Ραφήνα, πικ νικ στο διπλανό οικόπεδο του σχολείου στην πρώτη ώρα, τις πρώτες μας διακοπές σε νησί και πολλά πολλά πολλά άλλα!

Ένα καλοκαίρι, νομίζω το 1991 ήταν, δεν χάσαμε ούτε μια συναυλία του Τσακνή με το Μαχαιρίτσα. Ξέραμε όλα τα τραγούδια, χορεύαμε και διασκεδάζαμε με τις κυρίες που μας κοιτούσαν με απορία και μας ρωτούσαν: "μα ξέρετε ΟΛΑ τα λόγια απ' εξω;". Και τα "Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά", αχ πως μας είχε στιγματίσει αυτή η ιστορία, πόσο είχαμε ερωτευτεί το Νινιό και φθονήσει την Καραμπέτη...!

Μετά χωριστήκαμε και έχασα το κορίτσι με τα σγουρά φουντωτά μαλλιά. Μάθαινα τα νέα της και πάντα λάμβανα από εκείνη τα ομορφότερα γράμματα: χρωματιστά ριζόχαρτα, κολλημένα λουλούδια, σκιτσάκια με φωτογραφίες και κείμενα εμπνευσμένα. Ένα περίεργο πράγμα: δεν την αναζήτησα. Δεν ξέρω γιατί. 'Ισως μεγαλώνοντας κουράστηκα να θαυμάζω όλα αυτά τα διαφορετικά που είχε, όλα αυτά που δεν κατάφερνα εγώ κι εκείνη έκανε τόσο καλά.

Πριν λίγες ημέρες με έπιασε η μελαγχολία, οχι της ηλικίας, αλλά των χρόνων που περνούν, του χαρακτήρα μας που αλλάζει, των σκέψεων μας που πια μονοπωλούνται από τις δουλειές και τις υποχρεώσεις μας, και αναρωτήθηκα τι κάνει. Ξέρω ότι έκανε μια όμορφη κόρη πέρσι και ότι ακόμα χορεύει, διδάσκει και έχει φτιάξει ένα σπίτι όπως το θέλει μαζί με τον αγαπημένο της. Άραγε να τα σκέφτεται κι αυτή αυτά, να περνούν από το μυαλό της αυτές οι ιστορίες, αυτές οι εικόνες, αυτά τα χρώματα των παιδικών μας χρόνων; Να θυμάται ότι είμασταν τα μόνα παιδάκια που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν;

Να της τηλεφωνήσω;
Άσε καλύτερα, πάω να ξαναδιαβάσω τα παλιά μας τετράδια. Ανάμεσα στα λατινικά και τα Αρχαία, υπάρχει ένα καλλιγραφικό σημείωμα που λέει "δεν ξέρω αν ένα ζευγάρι πουεντ είναι κάτι σημαντικό, αλλά αυτό συνέβη σε εμένα σήμερα. Κουκίδα"

ΥΓ. Ξέχασα να σας πω οτι ανακάλυψα οτι κι εκείνη πάντοτε θαυμαζε σε εμένα αυτά που δεν μπορούσε να κάνει εκείνη τόσο καλά. Δεν το ξέρα, αλήθεια.

Τελικά τις παραξενιές σου αγαπώ

Της Παυλίνας Κωνσταντάρα

Περνάμε μια ζωή γκρινιάζοντας για τις παραξενιές των ανθρώπων που αγαπάμε. Μας ενοχλεί το ένα, μας πειράζει το άλλο, όλα τα βλέπουμε στραβά και ανάποδα. Βρε σεις, αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ξεχωρίζουν είναι οι ιδιαιτερότητες και οι παραξενιές που μαθαίνουμε να αγαπάμε! Ποιος άλλος ξέρει τόσα πολλά για τους δικούς μας ανθρώπους; Ποιος ξέρει τόσα πολλά για εμάς; Εγώ λατρεύω να μαγειρεύω το ρύζι νερουλό όπως του αρέσει (αν κι εγώ το μισώ έτσι!), να του βάζω coca cola στο κρασί επειδή έτσι το πίνει, να κλειδώνω και το κάτω κλειδί της πόρτας, και άλλα χιλιάδες μικρά πραγματάκια που όταν τα κάνω, τον κάνουν να χαμογελά. (αυτή την πόρτα του μπάνιου με τίποτα δε μπορώ να συνηθίσω να την κλείνω, αλλά που θα μου πάει και αυτό κάποια στιγμή)

Γιατί άραγε γκρινιάζουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε (για τις παραξενιές τους αλλά και γενικότερα); Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε οτι κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του μικρές περιέργειες; Γιατί στους ανθρώπους που είναι κοντά μας όλη μέρα, αντί να φερόμαστε καλύτερα απο ότι στους υπολοιπους, φερόμαστε χειρότερα μερικές φορές; Αν ο ψυχολόγος είναι εδώ κοντά ας με σταματήσει τώρα. 

Αλλά αν πρέπει για λίγο να μιλήσω ως ψυχολόγος, αυτό που νομίζω είναι ότι το πολύ μαζί σκοτώνει. Οχι τη σχέση, αλλά τη διάθεση. Και ενίοτε και τη σχέση.

Και μη βιαστείτε οι φρεσκο ερωτευμένοι να πεταχτείτε και να μου πείτε οτι "οι ερωτευμένοι πρέπει να είναι συνέχεια μαζί" γιατί αυτή είναι η μεγαλύτερη ΒΛΑΚΕΙΑ που έχω ακούσει. Οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε κολλημένοι ο ένας στον άλλο. Όταν αγαπάς, όταν ερωτεύεσαι, τότε είναι που πρέπει να προσπαθήσεις να δώσεις χώρο στον άνθρωπο σου. Σαν ένα τραγούδι ρε παιδάκι μου, που σου αρέσει πολύ, τρελαίνεσαι και το βάζεις στο repeat. Πες, αλήθεια, σε πόσες μέρες, έστω εβδομάδες το σιχαίνεσαι και δε μπορείς να το ξανακούσεις; Ετσι είναι και με τους ανθρώπους. Για να μην φτάσεις στο σημείο να σε ενοχλούν τα πάντα, για να μάθεις να αγαπάς τις μικρές ιδιορρυθμίες που μόνο εσύ ξέρεις για τον άνθρωπο σου, πιστεύω ότι πρέπει να δίνεις χώρο και χρόνο στον άλλο, ακόμα και αν αυτό δεν σου αρέσει. Είχα ακούσει κάποτε το Ζαμπούνη να λέει ότι σε ένα δείπνο, στο τραπέζι, πρέπει να βάζεις τα ζευγάρια ανάμεσα σε άλλα ζευγάρια και οχι μαζί. Κι αυτό για να συζητήσουν και με άλλους ανθρώπους, και να έχουν το βράδι καινούρια πράγματα να συζητούν. 

Αυτό που γράφαμε στα παλιά ημερολόγια ισχύει (με μια μικρή παράφραση): Αν θέλεις κάποιον πολύ, άσε τον να φεύγει. Το να γυρίζει θα σου δίνει χαρά κάθε μέρα. Για να μη φτάσεις μια μέρα να του λες: "Δε θα βγεις καμιά μέρα αγάπη μου;"

Υπάρχει άραγε μυστικό;

Της Παυλίνας Κωνσταντάρα.

Ζούμε σε μια εποχή που τρέχει πιο γρήγορα από εμάς, γι αυτό οι εικόνες, οι ήχοι, τα χρώματα, τα αρώματα και τα μηνύματα που λαμβάνουμε είναι καταιγιστικά. Άλλο τόσο και οι ρόλοι μας ως γυναίκες: Όμορφη γυναίκα, σωστή σύζυγος, καλή μαμά, κόρη με αρχές, επαγγελματίας με προοπτική και μην ξεχνάμε, πιστή φίλη. 

Μην τρελαίνεσαι φίλη μου! Σκέψου τη ζωή σου σαν ένα δύσκολο φαγητό, το μουσακά ας πούμε. Το μυστικό δεν είναι στο να μαγειρεύεις σωστά τα διαφορετικά υλικά, το μυστικό είναι στο σωστό συνδυασμό που θα κάνει το μουσακά σου μοναδικό! Πολλές φορές δηλαδή, το να είσαι όμορφη και περιποιημένη, βοηθάει πολύ το να είσαι σωστή σύζυγος και επαγγελματίας με προοπτική, έστω και αν δε φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση αλλά είναι όπως λένε between the lines...Το να καταφέρεις να μην ξεχνάς (απλά σημειώνοντας τα πάντα, σα να σαι καθυστερημένη) σε κάνει ταυτοχρόνως καλή κόρη, μαμά, επαγγελματία, φίλη.

Και πρέπει κάποια στιγμή να δεχθείς την πραγματικότητα και να σταματήσεις να γκρινιάζεις γι αυτό: Ναι, όλοι πιστεύουν ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, γι αυτό και σου τα ζητούν!(Η μαμά σου μάλλον γελάει χαιρέκακα από μια γωνίτσα και τρίβει τα χέρια της λέγοντας:"τώρα θα καταλάβεις τι τράβηξα τόσα χρόνια"). Γι αυτό ασε τα πολλά λόγια, τα απεγνωσμένα ποστ στα social media, τις φωνές και τα φεμινιστικά, και αποδέξου οτι ανήκεις σε μια ανώτερη φυλή: είσαι γυναίκα.

Ξύπνα πιο πρωί από όλους, ετοίμασε τα παιδιά, αν έχεις, γίνε όμορφη (μαλλιά,νύχια, σιδερωμένα ρούχα, μακιγιάζ), θυμήσου όλες τις υποχρεώσεις της ημέρας, πήγαινε στη δουλειά. Την ώρα που θα είσαι στη δουλειά λύσε όλα τα προβλήματα των γονέων, αδερφών, ξαδερφών, αφεντικών και παρατρεχάμενων και η ζωή συνεχίζεται. Γύρνα σπίτι και ξεκίνα την υπόλοιπη ημέρα σου: καθάρισε μαγείρεψε κλπ κλπ. Αν μέσα σε όλα αυτά εκεί στο σπίτι έχεις μια ζεστή αγκαλιά που σε αγαπάει, είσαι από τις πολύ τυχερές. Αν όχι συνέχισε να ψάχνεις, στ αλήθεια αξίζει τον κόπο.

Σίγουρα περιμένεις μετά από όλα αυτά να μην προτείνω μια λύση. Θα σε καταπλήξω, αλλά υπάρχει λύση. Δεν αλλάζει τα πάντα, δεν φέρνει τον κόσμο ανάποδα, αλλά είναι μια όαση στη δύσκολη καθημερινότητα:

Βρες έναν άνθρωπο που σε κάνει να γελάς! Δεν έχει σημασία αν τον ξέρεις χρόνια, αν είναι άντρας, γυναίκα, μεγάλος, μικρός, όμορφος, άσχημος (μάλλον καλύτερα ας μην είναι και άντρας και όμορφος, προτίμησε έναν από τους υπόλοιπους συνδυασμούς). Και κάνε παρέα με αυτό τον άνθρωπο, βρες χρόνο να την/τον συναντάς, να μιλάς, να επικοινωνείς. Και αν δε σου φαίνεται πρωτότυπη αυτή η λύση που σου δίνω για σκέψου: έχεις ένα τέτοιο άνθρωπο στη ζωή σου; (δε μετράει η φίλη που είχες στο Γυμνάσιο και κάνατε κοπάνα)! Βρες αυτό τον άνθρωπο και μίλα μαζί της/του για τα σοβαρά και τα γελοία, και κάνε τα σοβαρά γελοία και τα γελοία σοβαρά. Η ζωή είναι μικρή, αυτό μας το χουν πει πολλές φορές, αλλά με το γέλιο γίνεται τόσο πιο όμορφη!