Το διάβασα, μου άρεσε και το μοιράζομαι μαζί σας... Ερση Γκουρνέλου

Μια μέρα λοιπόν ξεφυλλίζοντας τις σελίδες ενός γνωστού εβδομαδιαίου περιοδικού έπεσα πάνω σε ένα κείμενο με τον ελκυστικότατο τίτλο «Το μυστικό των ευτυχισμένων σχέσεων»!

Φοβάμαι ότι θα εγκαταλείψω την προσπάθεια. Τι να κάνω; Της Έφης Κεραμιδά Ψυχολόγος – Γνωσιακή – Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεύτρια

Καταβάλλουμε προσπάθεια για να πετύχουμε κάποιον στόχο, αλλά έρχονται στιγμές που θέλουμε να παραδοθούμε και να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειες. Ίσως γιατί είμαστε κουρασμένοι, ίσως γιατί κάτι δεν πήγε καλά και απογοητευτήκαμε, ίσως γιατί νιώθουμε εγκλωβισμένοι ή ίσως γιατί νιώθουμε προδομένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Για να αντιμετωπίσουμε την παραίτηση πρέπει να μάθουμε να ξεπερνάμε τις δύσκολες αυτές στιγμές και να καλλιεργήσουμε την αποφασιστικότητα.

Σκεφτείτε πόσες φορές ξεκινήσατε μία προσπάθεια, μία δίαιτα για παράδειγμα και την εγκαταλείψατε με την πρώτη δυσκολία. Νιώσατε περήφανοι για την παραίτηση σας ή απογοήτευση; Δεν θα ήταν καλύτερα να είχατε παραμείνει στην προσπάθεια; Δεν θα ήταν καλύτερα τα αποτελέσματα;

Ωραία, ας υποθέσουμε λοιπόν ότι θέλουμε να μάθουμε να μην εγκαταλείπουμε μία προσπάθεια. Πώς θα το καταφέρουμε;

Μικρά μυστικά για τόνωση της αυτοπεποίθησης – αυτοεκτίμησης από την ψυχολόγο Φρόσω Μήτσιου

Συχνά κριτικάρουμε τον εαυτό μας και κάνουμε τη ζωή μας πιο δύσκολη απαιτώντας πολλά όχι μόνο από τους άλλους αλλά και από τον εαυτό μας. Άλλες φορές απογοητευόμαστε πολύ εύκολα και τα βλέπουμε όλα μαύρα. Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο.
 Πώς μπορείτε να το επιτύχετε;

Όσα θέλεις να ξέρεις για τη νηστεία! από την Κική ΓούταΔιαιτολόγος – Διατροφολόγος (BSc), M.P. in Eating Disorders

Για την ιστορία

Η νηστεία ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια του ανθρώπου όταν ο Θεός απαγόρευσε την κατανάλωση του μήλου στους πρωτόπλαστους .
Η ιστορία συνεχίζεται και μας φέρνει σε επόμενες γενιές και σε διαφορετικούς λαούς με δικούς τους κανόνες . Έτσι για τους αρχαίους Έλληνες την νηστεία την ασκούσαν οι βασιλείς , οι ιερείς και οι στρατηγοί προκειμένου να θυσιάσουν . Ο απλός λαός  νήστευε μόνο κατά τις γιορτές των Θεσμοφοριών και των Ελευσινίων και αυτό γινόταν για εξιλασμό και κάθαρση . Ήταν μια δοκιμασία που βοηθούσε στην προσέγγιση του ανθρώπου στον Θεό.
Οι Εβραίοι νήστευαν χωρίς να ακολουθούν κάποιον κανόνα θρησκευτικό , αλλά για να προκαλέσουν την θεία συγνώμη .Οι νηστείες αυτές γίνονταν σε περιόδους που συμβόλιζαν μεγάλες συμφορές όπως η άλωση της Ιερουσαλήμ από το Ναβουχοδονόσορα .
Οι Ρωμαίοι νήστευαν για να ζητήσουν βοήθεια από το Θεό.
Οι Μουσουλμάνοι και οι Άραβες καταφεύγουν στην νηστεία το μήνα Ραμαζάν ( ο 9ος του Ισλαμικού σεληνιακού έτους) και πριν το Μπαιράμ όπου δεν καταναλώνουν τίποτε από την ανατολή μέχρι την δύση του Ηλίου, ενώ την νύχτα επιτρέπεται η τροφή.

Μύθοι
Η νηστεία μας παχαίνει

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Η ιστορία της 8ης Μαρτίου

Το έναυσμα  είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.
 

"Το διάβασα, μου άρεσε και το μοιράζομαι μαζί σας" από την Ερση Γκουρνέλου.

Ενας φίλος πριν καιρό, ο Γ.Ν., μου έστειλε να διαβάσω το παρακάτω κείμενο. Ομολογώ ότι είναι από τα πιο ωραία που έχω διαβάσει κατά καιρούς! Δεν μπορώ παρά να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί είναι πραγματικά μάθημα ζωής...

Μπορούμε να ξεπεράσουμε τη θλίψη ! Της Έφης Κεραμιδά Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια.

Η θλίψη είναι ένα συναίσθημα που συχνά ακολουθεί της απώλειας. Κι αυτό τον καιρό βιώνουμε την απώλεια σε πολλές μορφές… είτε εργασιακή απώλεια, είτε οικονομική απώλεια, είτε προσωπική απώλεια.
Όμως όπως τα περισσότερα πράγματα στην ζωή, πρέπει να έχουν ένα τέλος.. γιατί η θλίψη κάποια στιγμή, παύει να είναι υγιής αντίδραση και γίνεται δυσλειτουργική.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε νιώσει την απώλεια και η ιστορία έχει δείξει ότι ο χρόνος πάντα καταφέρνει και επουλώνει και τις μεγαλύτερες πληγές… Σίγουρα όμως όταν η εμπειρία είναι πρόσφατη, το συναίσθημα είναι μεγάλο και νιώθουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας παρηγορήσει.
Πολλές φορές εξιδανικεύουμε μία κατάσταση σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορούμε να ξεπεράσουμε την απώλεια της. Δεν είμαστε σε θέση δηλαδή να ξεχωρίζουμε τις καλές απ’ τις κακές στιγμές… την χαρά απ’ την λύπη… οπότε μένουμε εγκλωβισμένοι σε μία κατάσταση που δεν είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε και που αυτή παγιώνεται με τον χρόνο και δεν είναι εφικτό να την ξεπεράσουμε.


Τι μπορούμε να κάνουμε;