Η φωτογραφία της εβδομάδας από τον Μανέ Πάγκαλο

Ελλάδα, Ιστορία γραμμένη σε κάθε της ρυτίδα

Μη σώσεις και φας !

από τον Διονύση Καστόρα 

Ένα τραγούδι διέκοψε τις σκέψεις του! Το iPhone χτυπούσε στη τσέπη του και χοροπηδούσε από τη δόνηση στο ρυθμό του Σάκη!

«Σεεε θέλω σαν τρελοοοός….»! Το έβγαλε γρήγορα και το κοίταξε! Στη οθόνη του πόζαρε η δημοσιογράφος σταρ της TV , με χείλη πεταχτά, πρησμένα για την ακρίβεια, που της είχαν κοστίσει όχι και λίγα και  μαλλιά κατάξανθα που γέμιζαν όλη την  touch screen!

-Ναι… είπε εκείνος δειλά και έγειρε ξανά το γυμνασμένο του μπράτσο στη κολώνα της ΔΕΗ.

-Σάκη… άκουσε να του λέει η διάσημη φωνή της!  Με ακούς?

-Ναι… είπε εκείνος δειλά και έμεινε με  το γυμνασμένο του μπράτσο να ακουμπά στη κολώνα της ΔΕΗ.

-Εγώ είμαι παιδί μου… Τι έπαθες? Γιατί δεν μιλάς? Συνέχισε η διάσημη φωνή της!

-Μιλάω… είπε εκείνος δειλά, στην ίδια ακριβώς στάση!

Ο Σάκης ο κηπουρός , ο γιός του παπά της ενορίας και εραστής της διάσημης δημοσιογράφου σταρ της TV, της ανιψιάς της Βάνας που σπούδαζε  σε δραματική σχολή, της κυρίας Ισμήνης (δείτε κεφάλαιο 1), της γυναίκας που κείτονταν στα σαλτσοβαμμένα πλακάκια της κουζίνας της (δείτε τα χάλια της), του γιού του  κρεοπώλη της γειτονιάς (καλύτερα μην δείτε) και άλλων που δεν εμφανίζονται ούτε κατά αλφαβητική σειρά …..έκλεισε το iPhone και ξεκούνησε επιτέλους από την κολώνα της ΔΕΗ!

Το «Σάκης» ήταν το χαϊδευτικό του!   Μόνος του το είχε διαλέξει για τον ίδιο λόγο που είχε διαλέξει το  ringtone στο κινητό του. Είχε βαπτιστεί «Ανεμπόδιστος»! Ναι έτσι τον έλεγαν κανονικά !  Είχε γεννηθεί ανήμερα του Αγίου Ανεμποδίστου και ο ιερέας πατέρας του, του έδωσε το όνομά του! (Οι Άγιοι ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ, ΑΦΘΟΝΙΟΣ, ΠΗΓΑΣΙΟΣ, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ και ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟΣ ήταν αξιωματούχοι του Πέρση βασιλιά Σαπώρ του Β'. Επειδή, όμως, ομολόγησαν ότι, είναι χριστιανοί, συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν σκληρά. Έπειτα, τους έριξαν στις φλόγες μιας μεγάλης φωτιάς. Και βέβαια κάηκαν! Γιορτάζουν όλοι μαζί στις 2 Νοεμβρίου, για να μαθαίνουμε και τίποτα!) Από εκεί έβγαλε και το «Σάκης»…

-Φωτιά και λαύρα , σου λέω… Καίγομαι Τατιάνα μου! Καίγομαι! Να μου κλείσει το παλιόπαιδο το τηλέφωνο στα μούτρα? Εμένα? Εμένα? Και έχω και εκπομπή το βράδυ… Πως θα βγώ? Του έχω πάρει και iPad λευκό.. Το πετάω τώρα από το παράθυρο ή δεν το πετάω? Ποιος ο Σάκης! Ο κηπουρός! Που του εμπιστεύτηκα τον κήπο μου … Τι να κάνω Τατιάνα μου? Πώς να αντιδράσω.? Κάλεσέ με . Όχι! Κάλεσέ με στην εκπομπή σου να χαρείς το Νίκο και τα παιδιά… Κάλεσε με να τον κάνω ρόμπα το γάιδαρο! Μη μου αρνείσαι! Μη μου αρνείσαι!

 Έκλεισε το τηλέφωνο και συνέχισε να πηγαίνει πέρα δώθε στο πάνω σαλόνι της μεζονέτας της, γιατί είχε και κάτω! Ακριβώς από κάτω!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Το ταξίδι που πάντα ήθελες να κάνεις

από την Παυλίνα Κωνσταντάρα

Ξέρω, μη μου πεις. Ξέρω το ταξίδι που πάντα ήθελες να κάνεις. Να πάρεις μια τσάντα και να φύγεις μακρυά από όλους, να μπεις μόνη σου σε ένα πλοίο/αεροπλάνο/τρένο και να ζήσεις την περιπέτεια. 

Επειδή πολλές σκέψεις στη ζωή μας φαντάζουν ιδανικές και μένουν στο μυαλό μας ως απραγματοποίητες, σκέφτηκα να σου πω αυτή την ιστορία.

Γιατί σωπαίνεις ? (ή όπως τραγουδάει κι η Μαρινέλλα γιατί φοβούνται τη σιωπή)

από την Εύη Βισβάρδη

Αυτή η παρατεταμένη ησυχία που έχεις κάποιες φορές.Όταν προσπαθείς να βρεις έναν ψίθυρο να σου πει,να πυροδοτήσει τη διαίσθηση ,να σου δώσει έστω μια ιδέα,γιατί συμβαίνει.
Είναι φορές που είσαι τόσο ήρεμη σαν να τα'χεις χαμένα.
Αναρωτιέσαι: είναι για καλό?μήπως κάτι κρύβει,τρομερό,αυτή η σιωπή?
Γιατί δεν αντιδρώ αφού π.χ.
έχω αυτο το τόσο μεγάλο πρόβλημα,αφού κάποιοι νιώθω ότι δουλεύουν για να διαλύσουν τα σχέδια μου,αφού ξέρω πως μέρες τώρα εκείνος με κοροιδεύει ή απλώς είναι απών.


  
Κι όμως εσύ δεν αντιδράς. Σιωπή. Πιστεύω πως είναι
σιωπή - ανάγκη
σιωπή - ανάσα
σιωπή- οδηγός
σιωπή - κραυγή
Αυτή η σιωπή που δίνει την ευκαιρία να κλείσεις τα παράσιτα και να αυτοσυγκεντρωθείς
στα θέλω σου που βάλλονται,
στα δώρα σου που απορρίπτονται,
στα όνειρα που απειλούνται από την αυπνία.
Αυτή τη σιωπή που κατάλαβα ότι φοβούνται, τελικά,  όλα τα "μεγάλα λόγια".
Είναι αυτή η σιωπή που σε λίγο θα "φτύσει" τη λύση σου, με τόση δύναμη, όση η υπομονή και οι αγωνίες σου.
Εγώ τη λέω ΣΙΩΠΗ - ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΣ ΕΜΕΤΟΣ
για όσα -ό,τι- όποιους δηλητηριάζουν συστηματικά τα "έσω και άνω δεξιά σου".

TIP : Όσο περισσότερο σωπαίνεις ξαφνικά, τόσο περισσότερο σε προκαλούν να μιλήσεις.
Χμ...ξέρουν πάντα οι ένοχοι και οι συνεργοί !



....

Ο Ξυπόλητος Πρίγκιψ!

από την Έρση Γκουρνέλου

Ολα πάντα ξεκινούν  με τους καλύτερους οιωνούς!

Τα πάντα τέλεια! Μαγικά! Παραμυθένια! Μια φορά κι έναν καιρό...

Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς μαύρα σύννεφα! Κανένα ψεγάδι!

Λόγια και πράξεις συνάδουν  και σε κάνουν να νιώθεις τόσο ξεχωριστή γι αυτόν.

Μελλοντικά σχέδια, υπέροχες συζητήσεις...

 «Δεν μπορεί?» αναρωτιέσαι... κάπου θα χωλαίνει... κάποιο κουσούρι θα βρω, ακόμα και μικρό, άνθρωπος είναι...

Όλο και κάποιο -από τα πολλά- test που του βάζω πριν αφεθώ ολοκληρωτικά ΔΕΝ θα περάσει ! Κι όμως... σε όλα βαθμολογείται με άριστα!

Κι εκεί που σιγά-σιγά αρχίζεις να χαλαρώνεις κι εσύ, να μοιράζεσαι, να αγαπάς, να ζεις το παραμύθι σου τέλος πάντων... και να σου περνάει δειλά η σκέψη από το μυαλό ότι μπορεί και να βρήκες το άλλο σου μισό, τον πρίγκιπα σου.... ΠΑΦΦΦ!!!

 Μια ωραία πρωία το ροζ συννεφάκι σκάει και βρίσκεσαι γκρεμοτσακισμένη στα πατώματα! Κοκαλάκι δεν σου μένει! Για να μην αναφερθούμε στην κατάσταση της καρδιάς... Ούτε με ηλεκτροσόκ δεν μπορείς να την επαναφέρεις!

Αρχικά δεν συνειδητοποιείς, εθελοτυφλείς και κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις την αλλαγή στην ανισόρροπη συμπεριφορά του... Εξάλλου μπορεί να είναι και η ιδέα σου. Ή έπεσες σε κακή του μέρα... εβδομάδα... μήνα...

Στην πορεία το προσπαθείς, το παλεύεις... αλλά ουσιαστικά είσαι μόνη σου.

Χάος! Δεν τον αναγνωρίζεις πια! Καταλήγεις να μην το χωράει ο νους σου, αλλά τελικά , είσαι υποχρεωμένη να το πάρεις απόφαση!

Μα τόσα και τόσα παραμύθια με happy end, το δικό σου βρήκε να καταλήξει έτσι ?

Και το χειρότερο? Χωρίς λόγο και καμία αιτία!

Σαν να έχεις διαβάσει την πρώτη σελίδα του παραμυθιού και την τελευταία του, χάνοντας τις μεσαίες... την κυρίως ιστορία του δηλαδή!

 Κι όμως, στην πρώτη σελίδα το λάθος ήταν εκεί και δεν το πρόσεξες ποτέ! Ο πρίγκιπας ήταν από την αρχή πρίγκιπας κι έτσι όταν τον έβαλες στον πύργο σου την άλλη μέρα ξύπνησε βάτραχος! Ενώ συνήθως συμβαίνει το αντίθετο...

Τις περισσότερες φορές άκρη δεν βρίσκεις και μένεις για αρκετό καιρό να ταλαιπωρείσαι με τα αμέτρητα «γιατί» και τα έντονα συναισθήματα που σου έχουν ξεμείνει μιας και που να προλάβεις να απαλλαχτείς από δαύτα έτσι γρήγορα και ξαφνικά που έγιναν όλα!

 Και είναι και αυτή η πίστη που συνεχίζεις να έχεις –πως δεν είναι όλοι οι παραμυθένιοι έρωτες «μεγάλα παραμύθια»-, που ακόμα είναι εδώ σαν την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία.

Όπως και να έχει όμως, είτε βρεις τελικά την άκρη ή όχι, το ρεζουμέ είναι ότι κάποια στιγμή τα παραμύθια τελειώνουν και τότε ξεκινάει η πραγματική ζωή, που είναι το πιο συναρπαστικό από όλα τα παραμύθια. Κι εσύ αυτό που ψάχνεις είναι κάποιον να γράψετε μαζί το Happy End!

Μελλοντικέ μου σύντροφε... πριν χτυπήσεις την πόρτα του πύργου μου πρέπει πρώτα να απαντήσεις σωστά σε 3 ερωτήσεις :

Σου αρέσουν τα παραμύθια?

Σου αρέσει να ζεις σε παραμύθια?

Σου αρέσει να φτιάχνεις παραμύθια?































 Zumba, Ζουμπα, εκλογες, γυναικα, ερωτας, αγαπη, ψυχολογία, λαμψη, σφαίρα, ρυθμος,δίαιτα, life,έξοδος,συνταγές,υγεία

Η Νανά μου και ο ψυχίατρος

από την Εύη Βισβάρδη

Όταν γνώρισα τη Νανά Παλαιτσάκη μόλις άρχιζαν να συμβαίνουν στη ζωή μου καταστάσεις σαν αυτές που περιγράφει σήμερα στο βιβλίο της. Εκείνη την εποχή ,στη ζωή της Νανάς συνέβαιναν πολύ ευχάριστα γεγονότα. Βρέθηκα να τα μοιράζομαι μαζί της, τις ώρες που έβγαζα το στόκο της παρουσιάστριας ειδήσεων για να απολαύσω τις εκπομπές μου στο Love Radio. Η ,τόσο εκθαμβωτικά όμορφη και γεμάτη αύρα γλυκιά, Νανά μου είχε γίνει για ‘μενα η γυναίκα φανάρι. "Να προσέχουμε Εύη ,όλο το σκότος των media, να μη σ' αγγίξει. Να σαν τη Νανά" , έλεγα στον εαυτό μου και την καμάρωνα. Ανέπνεα αεράκι δροσερό όταν ήταν στο χώρο και κάθε φορά που κάναμε πλάκα και άκουγα το γάργαρο γέλιο της. Την αγάπησα, έτσι απλά, όχι όπως αγαπάς μια σταρ. Έβλεπα μια καταξιωμένη δημοσιογράφο να φέρει την αύρα ενός μικρού κοριτσιού. Στα δικά μου μάτια. Αυτό το κοριτσάκι αγάπησα κι αυτό το κοριτσάκι θα θυμάμαι να προσπαθεί να με προστατεύσει. Αυτό το κοριτσάκι - γυναίκα που η Νανά μας αφήνει να γνωρίσουμε στο βιβλίο της, πριν και μετά της συνεδρίες με τον ψυχίατρο. Χα χα! Ακαταμάχητη Νανούκα μου, με το ιδιαίτερο χιούμορ, για μία ακόμη φορά παραδίδεις μαθήματα αξιοπρέπειας και στυλ!

Α! Και για πρώτη φορά σ' ευχαριστώ που μόνον εσύ διέκρινες τότε (και με μανία, προσπάθησες να με προφυλάξεις) τη χειρότερη σχέση που είχα στη ζωή μου!
Υ.γ. Στείλε μου το τηλ του ψυχίατρου!

«Τώρα είμαι έτοιμη για τα πάντα. Ότι μπόρεσα εγώ μπορείς να το κάνεις και εσύ, εύκολα» 

Το βιβλίο της με τίτλο «Εγώ και ο ψυχίατρος» ,  κυκλοφορεί από τις εκδρόσεις Λιβάνη.

«Τον τρόπο που ξόρκισα τους δικούς μου δαίμονες έπρεπε να τον διαδώσω. Το κατάλαβα όταν σύρθηκα στον πάτο. Όσο κατρακυλούσα τα συμπτώματα γινόντουσαν πιο έντονα: θλίψη, ενοχές, απαξία, βουλιμικές κρίσεις, άσχημος ύπνος, αδυναμία συγκέντρωσης, φόβος, πανικός και το κυρίαρχο, αδυσώπητο πρόβλημα ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ δεν υπήρξα «αρκετή» για κανέναν».

Zumba, Ζουμπα, εκλογες, γυναικα, ερωτας, αγαπη, ψυχολογία, λαμψη, σφαίρα, ρυθμος,δίαιτα, life,έξοδος,συνταγές,υγεία

Πεθύμησα ένα ταξίδι

                                                                   του Λούκα Νικολάου

Όλα στη μέση

βαλίτσα στο δεξί

πάντα στο δεξί

και πάντα όλα στη μέση

Το αριστερό χέρι γερμένο στο πάτωμα

να ακουμπούν οι άκρες απ'τα δάχτυλα στο παρκέ

να γλυστράνε και να φτάνουν ως την πόρτα

και η βαλίτσα πάντα στο δεξί

και όλα τα πράγματα στη μέση

Αφτιαχτα αμάζευτα άτακτα

Με ταξίδι βέβαιο και διάθεση αβέβαιη

με τα κλειδιά στην πόρτα

αλλά με την πόρτα ανοιχτή

Κλειδιά άχρηστα

Αχρηστες σημειώσεις εδώ κι εκεί

Θα αλλάξει η ζωή όπως κάθε πρωϊ

Μεσημέρι επιστρέφουμε σχεδόν στα ίδια

και σαν νυχτώνει μπερδεύω τις μέρες

Εχουμε Δευτέρα ή Τρίτη ;

Τετάρτη ή Πέμπτη ;

Ευτυχώς που έχουμε πάντα τηλεόραση ανοιχτή

και απ'τα προγράμματα θυμόμαστε την μέρα

ή μάλλον την νύχτα

Ολα στη μέση

βαλίτσα στο δεξί

πάντα στο δεξί

και πάντα όλα στη μέση

το αριστερό χέρι γερμένο στο πάτωμα

σηκώθηκαν ξαφνικά οι άκρες των δαχτύλων απ'το πάτωμα

φεύγουμε

Κλικ σταμάτησε ο θόρυβος των λέξεων που μας θυμίζουν τις μέρες

Κλικ και σκοντάψαμε στα πράγματα που είναι πάντα στη μέση

κλικ και η πόρτα έκλεισε πίσω μας σιγά και αθόρυβα

μη ξυπνήσει η γειτονιά

Τόσο πρωϊ που φεύγει το πλοίο δεν είχαμε κι άλλη επιλογή

απ'το να μη κοιμηθούμε