Πεθύμησα ένα ταξίδι

                                                                   του Λούκα Νικολάου

Όλα στη μέση

βαλίτσα στο δεξί

πάντα στο δεξί

και πάντα όλα στη μέση

Το αριστερό χέρι γερμένο στο πάτωμα

να ακουμπούν οι άκρες απ'τα δάχτυλα στο παρκέ

να γλυστράνε και να φτάνουν ως την πόρτα

και η βαλίτσα πάντα στο δεξί

και όλα τα πράγματα στη μέση

Αφτιαχτα αμάζευτα άτακτα

Με ταξίδι βέβαιο και διάθεση αβέβαιη

με τα κλειδιά στην πόρτα

αλλά με την πόρτα ανοιχτή

Κλειδιά άχρηστα

Αχρηστες σημειώσεις εδώ κι εκεί

Θα αλλάξει η ζωή όπως κάθε πρωϊ

Μεσημέρι επιστρέφουμε σχεδόν στα ίδια

και σαν νυχτώνει μπερδεύω τις μέρες

Εχουμε Δευτέρα ή Τρίτη ;

Τετάρτη ή Πέμπτη ;

Ευτυχώς που έχουμε πάντα τηλεόραση ανοιχτή

και απ'τα προγράμματα θυμόμαστε την μέρα

ή μάλλον την νύχτα

Ολα στη μέση

βαλίτσα στο δεξί

πάντα στο δεξί

και πάντα όλα στη μέση

το αριστερό χέρι γερμένο στο πάτωμα

σηκώθηκαν ξαφνικά οι άκρες των δαχτύλων απ'το πάτωμα

φεύγουμε

Κλικ σταμάτησε ο θόρυβος των λέξεων που μας θυμίζουν τις μέρες

Κλικ και σκοντάψαμε στα πράγματα που είναι πάντα στη μέση

κλικ και η πόρτα έκλεισε πίσω μας σιγά και αθόρυβα

μη ξυπνήσει η γειτονιά

Τόσο πρωϊ που φεύγει το πλοίο δεν είχαμε κι άλλη επιλογή

απ'το να μη κοιμηθούμε

 

στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι

Θα μπορούσα να γράψω διάφορα για όσα έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα Νομίζω όμως πως είναι αρκετό μόνο ένα ποιήμα του Γεώργιου Σουρή για να αποδώσει την πραγματικότητα η οποία δυστυχώς είναι διαχρονική. ΛούκαςΝικολάου




 "Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;
* * *
Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.
* * *
Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
* * *
Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.
* * *
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
* * *
Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!
* * *
Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.
* * *
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.
* * *
Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.
* * *
Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;"
* * *

     

Περί Φιλίας , του Λούκα Νικολάου

 

Και δεν τα γράφω αλλού
σε κάποιο χαρτί όπως παλιά
Μονάχα εδώ ,κι όσο κρατήσει
Και δεν τα λέω αλλού ,έστω σε κάποιο τηλέφωνο
Ηλεκτρονική γραφή γιατί αυτός είμαι και με ξέρεις
Μέσα απ'το facebook και από άλλες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης
Και η αράχνη παραμονεύει ...στήνει τον ιστό της "δικτύωσης"
Σε βρήκα με βρήκες σε θυμάμαι με θυμάσαι και μένουμε κοντά
Καφέ όμως δεν θα πιούμε
Σε βαριέμαι
Κατάλαβέ το
Σε βαριέμαι όσο με βαριέσαι κι εσύ
Θα σου κάνω όμως τις χαρούλες που θες στο facebook
Θα σου χαρίσω καρδούλες και ένα σωρό άνω κάτω τελίτσες με την γλωσίτσα μου έξω να σε προκαλώ
Για να γελάσουμε δημόσια
Εχω τόσο καιρό να ακούσω το γέλιο σου ,σχεδόν δεν το θυμάμαι
Αλλά οκ , το LOL σου με πείθει ότι σε έκανα να γελάσεις
Ετσι όπως παλιά που αντηχούσε η γειτονιά από τα γέλια μας
Με το "LOL" άλλωστε κανείς δεν μας φωνάζει "ΗΣΥΧΙΑ"
Κανείς δεν μπορεί να ενοχληθεί
:p :) :( LOL
Πόσο κοντά μας έφερε το facebook
Αυτή η φιλία θα είχε σβύσει κάτω από άλλες συνθήκες , τώρα όμως ξέρω ότι είσαι πάντα εδώ
Όσο έχω ρεύμα είσαι εδώ
Πόσο αξίζει η φιλία σ'αυτή τη ζωή τελικά ....... 











































  Zumba, Ζουμπα, εκλογες, γυναικα, ερωτας, αγαπη, ψυχολογία, λαμψη, σφαίρα, ρυθμος,δίαιτα, life,έξοδος,συνταγές,υγεία,σπίτι

Μαμά μου ..(Εις μνήμην)

του Λούκα Νικολάου

Μαμά δεν τρώω
Δεν σκεπάζομαι όταν κάνει κρύο
και βγαίνω έξω χωρίς το κασκόλ μου
Οταν λουστώ δεν κάνω πιστολάκι πριν βγω
και τα ρούχα τα αφήνω να στεγνώσουν πάνω σε καρέκλες
Οταν σφουγγαρίζω δεν με νοιάζει αν το απορυπαντικό κάνει για το ξύλο ή όχι
και τα πιάτα περιμένω να γίνουν στίβα για να τα πλύνω
Το ποτήρι που ήπια νερό δεν το ξεπλένω να το βάλω στην άκρη
και τα κλειδιά μου τα αφήνω όπου να'ναι
Τα λουλούδια στο μπαλκόνι τα ποτίζω μόνο όταν το θυμηθώ
και τις κουβέρτες δεν τις τινάζω ποτέ
Μαμά δεν σκέφτομαι ποτέ τι να μαγειρέψω αύριο
και το θερμοσίφωνα τον αφήνω πάντα παραπάνω απ'όσο πρέπει
Δε σιδερώνω σχεδόν ποτέ
και ποτέ δεν τραβάω τα έπιπλα να σκουπίσω τη σκόνη πίσω τους
Τις τσέπες δεν τις ψάχνω πριν βάλω τα ρούχα στο πλυντήριο
και τα καπάκια από τα σαμπουάν τα αφήνω πάντα ανοιχτά
Τα πόδια μου σπάνια τα σκουπίζω στο χαλί
Στους γείτονες δεν λέω καλημέρα αν δεν τους ξέρω
και δεν κοιμάμαι όταν νιώθω κουρασμένος
Μαμά δεν τρώω
Με σάντουϊτς τη βγάζω και με πίτσες
δεν έφτιαξα ποτέ μπιφτέκια να τα έχω στην κατάψυξη
και στα συρτάρια μου δεν βάζω ναφθαλίνη και αρώματα
Εχω τηλεόραση και ραδιόφωνο ταυτόχρονα ανοιχτά να παίζουν
και όλα τα φώτα αναμένα δίχως λόγο
Δεν σκέφτομαι το μέλλον μου ποτέ
και το παρόν πια κέφι δεν μου κάνει
Μαμά δεν τρώω
Εχω αδυνατίσει να σε περιμένω